Itaque, fratres mei dilectissimi, gaudium meum et corona mea, sic state in Domino, carissimi.
Evodiam rogo et Syntychen deprecor, idipsum sapere in Domino.
Rogo etiam te, germane sodalis, ut adiuves istas mulieres, quae mecum in Evangelio laboraverunt, et cum Clemente, et cum aliis cooperatoribus meis, quorum nomina sunt in libro vitae.
Gaudete in Domino semper; iterum dico, gaudete.
Aequitas vestra nota sit omnibus hominibus. Prope est Dominus.
Nihil solliciti sitis; petitiones vestrae in omni oratione et petitione, cum gratiarum actione, innotescant.
Et pax Dei, quae exsuperat omnem sensum, custodiet corda vestra et cogitationes vestras in Christo Iesu.
De cetero, fratres, quaecumque sunt vera, quaecumque pudica, quaecumque iusta, quaecumque pura, quaecumque amabilia, quaecumque laudabilia, si qua virtus, si qua laus, cogitate.
quae et didicistis et accepistis et audistis et vidistis in me, hoc agite; et Deus pacis erit vobiscum.
Quare gavisus sum valde in Domino, tandem aliquando tui memoriam mei recidivi; iam enim recordatus es, sed occasionem non habuisti.
Hoc non dico ex necessitate, quod iam didici quod habeo contentum.
Scio humilem esse, scio me abunde; omni modo et in omnibus institutus sum et satiari et esurire; et abundantiam habere et inopiam pati.
Omnia possum in eo qui me confortat.
Tu tamen bene fecisti afflictioni meae particeps.
Scitis autem et vos, o Philippenses, quod in principio evangelii, cum essem Macedoniam, nulla mihi ecclesia communicata est de dando et accipiendo, sed vos soli.
nam Thessalonicam etiam atque etiam tu mihi quid opus esset misisti.
Non quod dona peto, sed quod fructum propter rationem crescat quaero.
Philippians 4:1-17